سریال کار شماره. 841: تجارت استراتژیک ، رفاه و قیمت با قراردادهای آتی

قراردادهای مشتقات برای بهبود سهم ریسک در بازارهای مالی طراحی شده اند ، اما در میان آنها ، رو به جلو ، آینده و مبادله ها اغلب با دارایی های اساسی خود زائد هستند: خرید دارایی و ذخیره آن معادل خرید بعداً آن است. من نشان می دهم که رقابت ناقص در یک بازار پویا ، ناقص بودن را ایجاد می کند و دستاوردهای معاملات آینده را باز می کند. اما با کمال تعجب ، در تعادل ، نمایندگان تجارت این قراردادها از رفاه کمتری نسبت به آینده برخوردار هستند. برای کاهش تأثیر قیمت آنها ، خریداران (فروشندگان) دارایی معاملات سودآور را به تعویق می اندازند و خود را در معرض حرکتهای رو به بالا (رو به پایین) قرار می دهند: خریداران (فروشندگان) دوست دارند آینده را بخرند. با این حال ، هنگامی که معاملات آتی معرفی می شود ، معامله گران همچنین می خواهند برای افزایش بازپرداخت آتی بر روی قیمت نقطه ای در سررسید آتی تأثیر بگذارند: این باعث می شود خریداران (فروشندگان) به فروش آینده (خرید) معاملات خود بپردازند. علاوه بر این ، علی رغم عدم وجود تقسیم بازار که مانع از داوری می شود ، قیمت آتی می تواند بالاتر یا پایین تر از قیمت نقطه باشد.

قراردادهای رو به جلو و آتی در بازارهای امنیتی ، ارز و کالا فراگیر است. این قراردادهای مشتق به معامله گران این امکان را می دهد تا دارایی زیربنایی را در تاریخ آینده با قیمت از پیش خریداری شده خریداری یا بفروشند: وقتی قیمت دارایی آینده قابل پیش بینی نیست ، این معامله گران در برابر حرکات قیمت نامطلوب برای معاملات آینده. مبادله ها اوراق بهادار آتی سررسیدهای مختلف هستند.

معاملات آتی اغلب توسط نمایندگانی که امروز نمی توانند تجارت کنند استفاده می شود: به عنوان مثال ، یک تولید کننده گندم مایل است در برابر عدم اطمینان در مورد قیمتی که محصول خود را قبل از کاشت به فروش می رساند ، محافظت کند ، یک شرکت بین المللی مایل به محافظت از ریسک نرخ ارز در مورد درآمد آینده یا هزینه های آینده است.، و غیره ممکن است ، مأمورین نیز می توانند دارایی خود را بلافاصله خریداری یا بفروشند و بدون اینکه به آینده متوسل شوند ، کاملاً محافظت می شوند.

اما موارد مهمی وجود دارد ، به ویژه بازارهای اصلی اوراق قرضه حاکمیت ، که در آن معاملات آینده معامله می شود در حالی که مأمورین به طور محتمل می توانند بلافاصله دارایی را تجارت کنند. به عنوان مثال ، در بازارهای امنیت دولتی (ایالات متحده ، آلمان ، فرانسه ، ...) ، می توان با محدودیت های نسبتاً محدود تجارت کرد: امکان وام برای خرید وثیقه با قرار دادن آن به عنوان وثیقه برای وام دهنده امکان پذیر است. بسیاری از سررسید در دسترس سرمایه گذاران هستند که چنین ترجیح می دهند بدون اینکه منتظر صدور باشند. و بازارهای نقطه می توانند مقادیر بسیار زیادی را جذب کنند. با این حال ، معاملات آتی به طور گسترده ای معامله می شود: در ایالات متحده ، همیشه بین 1. 5 تا 2 تریلیون دلار از معاملات آتی خزانه داری در سه سال گذشته وجود داشته است. یک توضیح جزئی این است که برخی از سرمایه گذاران از گسترش بین قیمت های آتی و قیمت های نقطه سوء استفاده می کنند: اما این توضیح نمی دهد که چرا آینده ها در وهله اول معامله می شوند.

بنابراین ، اگر خرید یا فروش اوراق قرضه مستقل آسان باشد ، چرا سرمایه گذاران باید از قراردادهای آتی استفاده کنند؟آیا معرفی آنها مطلوب است؟

این مقاله توضیحی نظری برای این امر ارائه می دهد ، و به ویژه می یابد که 1) قراردادهای آتی سودآوری کلی معامله گران را کاهش می دهد ، و 2) معاملات آینده و تجارت دارایی اساسی آنها با قیمت های مختلف ، اگرچه هیچ سرمایه گذار از تجارت در هر بازار جلوگیری نمی کند.

نتیجه اول این است که ناقص بودن بازار ، یعنی وضعیتی که معامله گران دوست دارند مشتقات را تجارت کنند ، توسط رقابت ناقص ایجاد می شود. هنگامی که معامله گران به طور ناقص رقابتی هستند ، یعنی وقتی به تأثیر معاملات خود بر قیمت تعادل اهمیت می دهند ، آنها تصمیم می گیرند مقادیر مورد نظر خود را برای خرید یا فروش به قطعات کوچکتر بفروشند تا به صورت متوالی اجرا شوند. این رفتار به طور گسترده ای در عمل مشاهده می شود. با تأخیر در تجارت در این روش ، معامله گران نیز خود را در معرض این خطر قرار می دهند که قیمت در هنگام تجارت بعداً حرکت می کند: خریداران می ترسند که قیمت بالا برود و فروشندگانی که قیمت آن پایین می آید. در صورت معرفی آینده ، خریداران دارایی زیربنایی ممکن است مایل به خرید آینده برای فروشندگان دارایی اساسی باشند: این استفاده از آینده را در بازارهایی مانند اوراق قرضه امن.

اما وقتی آینده معرفی می شود ، آنها به منظور به اشتراک گذاشتن ریسک معامله نمی شوند. در عوض معامله گران معاملات آینده را در جهت خلاف نیازهای محافظت از آنها تجارت می کنند: این به این دلیل است که آنها همچنین می خواهند بر بازپرداخت آینده تأثیر بگذارند ، این تفاوت بین قیمت نقطه در سررسید آتی و قیمت آتی است که در آن قرارداد تعیین شده است. برای انجام این کار ، آنها استراتژی تجارت خود را در دارایی زیربنایی اصلاح می کنند تا بتوانند بر قیمت نقطه در بلوغ آینده تأثیر بگذارند.

از آنجا که آینده ها برای تقسیم ریسک استفاده نمی شوند ، ممکن است درآمد معامله گران را صاف نکند و بنابراین بر سودآوری تنظیم ریسک آنها تأثیر منفی می گذارد: من این را به طور رسمی نشان می دهم. با این حال ، این لزوماً خواستار تنظیم بیشتر مقامات بازار مالی نیست. در واقع ، فرض بر این است که معامله گران در این مدل بزرگ هستند و همه تحت تأثیر منفی قرار می گیرند ، به طوری که ممکن است به خودی خود قوانینی را تدوین کنند ، به عنوان مثال. در چارچوب مبادله معاملات آتی.

سرانجام ، من نشان می دهم که قرارداد آتی می تواند بدون فرض هزینه ذخیره سازی یا نرخ بهره غیر صفر ، زیر یا بالاتر از دارایی زیربنایی تجارت کند. این تعجب آور است ، زیرا یک سرمایه گذار می تواند ارزانترین دارایی (قرارداد زیرین یا آینده) را خریداری کند و همزمان گرانترین را بفروشد و ضمن اینکه هر دو قیمت را همگرایی می کند ، در سود بدون ریسک قفل می کند. چنین خرابی های قانون یک قیمت تقریباً همیشه با این واقعیت توجیه می شود که برخی از معامله گران محدود به تجارت در یک بازار یا دیگری هستند و ظرفیت محدود توسط کسانی که می توانند در هر دو بازار تجارت کنند تا از این تفاوت استفاده کنند. به عنوان مثال ، در نظریه کینز در مورد عقب ماندگی عادی ، دلالان آینده را برای تولید کنندگان کالا خریداری می کنند و نمی توانند در بازار نقطه ای تجارت کنند. اما برخی از بازرگانان کالای معاصر صریحاً به تجارت همزمان در بازار و آینده به عنوان منبع سود اشاره می کنند. در حالی که محدودیت های معاملاتی مطمئناً بخشی از گسترش های مشاهده شده را توضیح می دهد ، رقابت ناقص در بازارها با معامله گران بزرگ ممکن است توضیحات معتبر دیگری باشد ، همانطور که این مدل نشان می دهد.