ما دیگر نمی توانیم با تحقیر سرمایه طبیعی خود اقتصادهای خود را رشد دهیم

اگر ما تغییرات آب و هوایی را مهار نکنیم ، حداقل 132 میلیون نفر را در طی یک دهه آینده به فقر سوق می دهد. این نشان می دهد که چقدر سعادت بشر با بهزیستی سیاره ما مرتبط است. هنگامی که ما دارایی های طبیعی را سوء استفاده می کنیم و به تأثیرات طولانی مدت اقدامات خود چشم پوشی می کنیم ، رونق ما - و نسل های آینده - احتمالاً با عواقب شدیدی روبرو خواهد شد.

در سال 2005 ، بانک جهانی یک نشریه اصلی را با عنوان "ثروت ملل کجاست؟"این گزارش استدلال می کند که اندازه گیری تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) به تنهایی مشخص نمی کند که آیا توسعه یک کشور پایدار است یا خیر. در بسیاری از موارد ، رشد اقتصادی با هزینه طبیعت و به همین دلیل با هزینه رونق آینده اتفاق می افتد. برای درک پایداری رشد ، ما باید به ارزش تمام دارایی هایی که درآمد و در نهایت بهزیستی ایجاد می کنند ، نگاه کنیم: به این حسابداری ثروت گفته می شود. در مورد آن به عنوان ترازنامه یک کشور فکر کنید. تولید ناخالص داخلی و حسابداری ثروت شاخص های مکمل برای اندازه گیری عملکرد اقتصادی و ارائه تصویری کامل تر در هنگام ارزیابی با هم هستند.

شانزده سال بعد ، ما "در حال تغییر ثروت ملل 2021" (CWON 2021) ، جلد چهارم این سریال و جامع ترین حساب های جهان تا تاریخ ثروت ملل را شامل می شود ، که شامل 146 کشور از 1995 تا 2018 است. CWON 2021به چهار نوع دارایی اصلی نگاه می کند: دارایی های تجدید پذیر و غیر قابل تجدید ارائه شده توسط طبیعت (سرمایه طبیعی) ، دارایی های ایجاد شده توسط مردم (سرمایه تولید شده) ، ثروت تعبیه شده در خود مردم (سرمایه انسانی) و دارایی های خارجی خالص.

تحقیقات در CWON 2021 به ما نشان می دهد که ما دیگر نمی توانیم با فروپاشی و تحقیرآمیز ثروت ارائه شده توسط طبیعت ، اقتصادهای خود را رشد دهیم. در برخی از کشورها که رشد تولید ناخالص داخلی با مصرف یا تحقیر منابع طبیعی حاصل می شود ، به عنوان مثال با ماهیگیری بیش از حد یا تخریب خاک ، ثروت کل رو به کاهش است. به عبارت دیگر ، کشورهایی که شاهد کاهش ثروت در کل سرانه بودند ، اغلب کشورهایی بودند که دارایی های طبیعی تجدید پذیر خود را نیز تحقیر می کردند. اگر این روند ادامه یابد ، نسل های فعلی و آینده عواقب دنیای بسیار تخریب شده را متحمل می شوند.

در حالی که ثروت جهانی در حال افزایش است ، نابرابری بین کشورها همچنان ادامه دارد و کشورهای کم درآمد از نظر سهم خود از ثروت جهانی عقب می روند. سرمایه طبیعی تجدید پذیر برای کشورهای کم درآمد از اهمیت ویژه ای برخوردار است و 23 درصد از کل ثروت آنها را تشکیل می دهد. این بدان معناست که مدیریت دقیق دارایی های طبیعی تجدید پذیر برای تحقق اهداف توسعه پایدار و اطمینان از بهزیستی آسیب پذیر افراد بسیار مهم تر است.

از نظر تاریخی ، دارایی هایی مانند فسیل های فسیلی با نادیده گرفتن تأثیرات آلاینده و گرم شدن آب و هوا ، بیش از حد ارزشمند شده اند ، در حالی که دارایی هایی که به کاهش آب و هوا مانند جنگل ها و حرا ها کمک می کنند ، کم ارزش و از این رو تخریب یا تخریب می شوند. دولت ها می توانند مشوق های سیاست را برای منعکس کردن ارزش پایدار ثروت واقعی ایجاد کنند.

بیایید نمونه ای از حراس را بگیریم. درختچه ها و درختان کوچک که در آبهای شور و ساحلی رشد می کنند. ارزش حرا بین سالهای 1995 و 2008 2. 5 برابر افزایش یافته است. این به این دلیل است که مناطق ساحلی که به آنها کمک می کنند از ارزش خود افزایش یافته و در عین حال بیشتر مستعد خطرات سیل شده اند. ثروت حرا جهانی اکنون بیش از 547 میلیارد دلار ارزش دارد. از آنجا که احتمالاً تغییرات آب و هوا باعث افزایش فرکانس و شدت طوفان های ساحلی می شود ، ارزش حرا ادامه خواهد داد. سیاست های توانبخشی و گسترش پوشش حرا می تواند ثروت بیشتری را ایجاد و محافظت کند ، زیرا ارزش دارایی هایی که از آنها محافظت می کنند افزایش می یابد.

انرژی تجدید پذیر ، از جمله از آب ، باد و نور خورشید نشان دهنده یکی دیگر از بالقوه بزرگ اما هنوز هم برای منبع ثروت است. محاسبات تجربی نشان می دهد که ارزش دارایی های برق در حال حاضر با ارزش دارایی های سوخت فسیلی در برخی از کشورها مطابقت دارد. سیاست های بهتر انرژی و آب و هوا می تواند به سرعت ثروت قابل توجهی را از انرژی خورشیدی و باد باز کند ، به خصوص اگر بازارهای برق در هنگام رقابت ، نیروگاه های سوخت فسیلی موجود را بازنشسته کنند.

با حرکت جهان به سمت دکربن سازی بسیار مورد نیاز ، کشورهایی که ثروت آنها به شدت به سوخت های فسیلی وابسته است ، با خطرات روبرو هستند. شبیه سازی CWON 2021 نشان می دهد که انتقال کم کربن می تواند ارزش دارایی های سوخت فسیلی را تا 6. 2 تریلیون دلار بین سالهای 2018 تا 2050 کاهش دهد و این به طور ناهموار بین کشورها و سوخت ها توزیع می شود و تا حد زیادی به مسیرهای سیاست بین الملل بستگی دارد. برخی از کشورهای کم درآمد ، از جمله کشورهای شکننده و تحت تأثیر درگیری که دارایی کمی به غیر از سوخت های فسیلی دارند ، برای ایجاد و تنوع بخشیدن به منابع ثروت خود ، نیاز به همکاری های فناوری و مالی دارند و سیستم های لازم را برای حرکت در انتقال کم کربن توسعه می دهند.

سیاستگذاران می توانند از جمله از طریق سیاست و قیمت گذاری ، اقدامات لازم را انجام دهند تا ارزش دارایی ها را به طور دقیق منعکس کنند و رشد اقتصادی را که پایدار و مقاوم در برابر خطرات آینده است ، منعکس کنند. دولت ها تنها بازیگران نیستند. افراد ، شرکت ها و سرمایه گذاران همه مدیران دارایی هستند و انتخاب هایی که انجام می دهند تأثیر قابل توجهی در آینده سیاره ما و رونق نسل های آینده خواهد گذاشت.

اگرچه ما در اندازه گیری ثروت مسیری طولانی را طی کرده ایم ، اما کارهای زیادی باید انجام شود. انرژی تجدید پذیر ، خدمات ضبط آب و کربن توسط اکوسیستم ها دارایی های دیگری را که برای پایداری و بهزیستی بسیار مهم هستند ، نشان می دهد که هنوز در حساب های ثروت گنجانده نشده است. حسابهای ثروت فقط می توانند آنچه را که بازارها ارزش دارند اندازه گیری کند. دارایی های طبیعی ، که صاحبان آن را تعریف نمی کنند و قیمت بازار به راحتی قابل مشاهده است ، اغلب از چنین ارزیابی هایی فرار می کنند. چالش های جدید جهانی به مفاهیم ، داده ها و ابزارهای جدید در اقتصاد نیاز دارد ، بنابراین ادامه درک ما از ثروت مهم خواهد بود.

در کنفرانس آینده تغییرات آب و هوایی سازمان ملل (COP26) و کنفرانس تنوع زیستی (COP15) ، کشورهایی در سراسر جهان اهداف جدیدی را برای آب و هوا و طبیعت تعیین می کنند. این دو فرصت مهم برای گرفتن درس آموخته شده در مورد ثروت و پایداری و استفاده از آنها برای ترسیم یک مسیر توسعه سبزتر ، انعطاف پذیر و فراگیرتر است.