مزایا و مضرات ارزهای دیجیتال صادر شده توسط بانکهای مرکزی

ارزهای دیجیتالی صادر شده توسط بانکهای مرکزی می توانند اثربخشی انتقال سیاست پولی را تقویت کنند ، اما در عین حال آنها تهدیدی برای ثبات مالی ایجاد می کنند - در آخرین گزارش خود بانک را برای شهرک های بین المللی (BIS) می نویسد.

دفتر مرکزی Riksbank ، استکهلم ، سوئد (Arild Vågen ، CC BY-SA)

از نظر تاریخی ، بانکداری مرکزی با خدمات پرداخت آغاز شد ، که بعداً تحت تأثیر نوآوری های مربوط به پرداخت ها تغییر یافت. یکی از آنها ایجاد سیستم هایی بود که شهرک های ناخالص در زمان واقعی را در بازار بین بانکی فراهم می کرد. ارزهای دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) می تواند نوآوری دیگری در این زمینه باشد که بانکداری مرکزی را دگرگون می کند.

برخی از بانکهای مرکزی در حال حاضر در حال تجزیه و تحلیل احتمال معرفی ارزهای دیجیتالی هستند که می توانند در دسترس عموم قرار بگیرند و به عنوان یک ابزار جایگزین ، ایمن و راحت پرداخت شوند. این به ویژه نتیجه کاهش استفاده از پول نقد در کشورهای خاص مانند سوئد است که در آن بانک مرکزی ، Riksbank یکی از پیشرفته ترین بانک های مرکزی در بحث در مورد امکان صدور ارز دیجیتال است.

همچنین به نظر می رسد که چنین تجزیه و تحلیل هایی با تمایل به اطمینان از امنیت بیشتر در بازار خدمات پرداخت ، جایی که افزایش مداوم در تعداد شرکت کنندگان در بازار و ابزارهای پرداخت وجود دارد ، هدایت می شود.

امکان معرفی CBDC سؤالاتی راجع به نقش پول صادر شده توسط یک بانک مرکزی ، دامنه دسترسی مستقیم شهروندان به بدهی های بانک مرکزی و ساختار واسطه گری مالی ایجاد می کند.

گزارش منتشر شده توسط بانک برای تسویه حساب های بین المللی ، دو نوع ارز دیجیتال را که می توانند توسط یک بانک مرکزی صادر کنند ، یک CBDC عمده فروشی (برای استفاده در بازارهای مالی توسط یک گروه از پیش تعریف شده از نهادهای تخصصی) و یک CBDC با هدف کلی (بهتوسط عموم مردم مورد استفاده قرار می گیرد) و همچنین تأثیر آنها بر سیستم های پرداخت ، سیاست پولی و ثبات مالی.

پیامدهای معرفی CBDC در کانال های انتقال سیاست های پولی و بازارهای مالی اعمال می شود - به ویژه اگر CBDC به یک دارایی جذاب برای سرمایه گذاران تبدیل شود. علاوه بر این ، اگر ارز دیجیتال به اندازه کافی نقدی ، قابل اعتبار ، قابل تجارت و در دسترس در مقادیر عمده فروشی باشد ، می تواند به عنوان یک دارایی ایمن قابل مقایسه با اوراق بهادار دولت کوتاه مدت عمل کند. در همین حال ، CBDC با هدف کلی می تواند با سپرده های بانکی تضمین شده رقابت کند ، که این امر بر قیمت گذاری و ترکیب بودجه بانکها تأثیر می گذارد.

نویسندگان این گزارش ادعا می کنند که استفاده عمده فروشی از CBDC ، همراه با استفاده از فناوری لجر توزیع شده ، ممکن است باعث افزایش کارایی تسویه حساب برای معاملات مربوط به اوراق بهادار و مشتقات شود.

علاوه بر این ، معرفی CBDC می تواند اثربخشی انتقال سیاست پولی (از جمله عملیات بازار آزاد بانک مرکزی با بانکهای تجاری) را تقویت کند. با این حال ، میزان این تأثیر مستقیماً به میزان دسترسی به ارز دیجیتال بانک مرکزی بستگی دارد و هزینه آن چقدر خواهد بود.

بنابراین ، ارز دیجیتالی بانکهای مرکزی می تواند تأثیر زیادی بر بانکهای تجاری و کل سیستم مالی داشته باشد. این امر می تواند باعث بی ثباتی بالاتری در تأمین اعتبار بانکهای تجاری از طریق سپرده های مشتریان شود ، زیرا در شرایط بی ثباتی مالی ، این سپرده ها می توانند به روشی سریع و آسان به بانک مرکزی منتقل شوند.

عواقب معرفی CBDC همچنین به تأثیر آنها بر اثربخشی واسطه گری مالی مربوط می شود. در چنین حالتی ، بانکهای مرکزی نقش بیشتری در سیستم های مالی و تخصیص منابع اقتصادی دارند. این به نوبه خود می تواند از نظر اقتصادی زیر بهینه باشد اگر ثابت کند که بانک های مرکزی در تخصیص این منابع در مقایسه با نهادهای خصوصی کمتر کارآمد هستند. این همچنین می تواند منجر به دخالت سیاسی بیشتر در فعالیت های بانک مرکزی شود.

فرصت ها ، شانس ها و تهدیدهای مربوط به استفاده از ارزهای دیجیتالی صادر شده توسط بانکهای مرکزی همچنان موضوع تجزیه و تحلیل های انجام شده توسط BIS و به ویژه کمیته پرداخت و زیرساخت های بازار (CPMI) و کمیته بازارها خواهد بود.

نویسندگان این گزارش نتیجه می گیرند که بانک های مرکزی و سایر مقامات باید نظارت بر نوآوری های دیجیتال را ادامه دهند و پیامدهای صدور ارزهای دیجیتال را برای ثبات مالی و سیاست های پولی قبل از تصمیم گیری در این زمینه به طور کامل در نظر بگیرند.