توضیح داده شده: عدم اطمینان نایتیان

بحران اقتصادی یک ایده فلسفی قدیمی در مورد ریسک و عدم اطمینان را احیا کرده است. اما این دقیقا چیست؟

پیتر دیزیکس ، دفتر اخبار MIT تاریخ انتشار : 2 ژوئن 2010

تصویر قبلی تصویر بعدی

بحران اقتصادی جهانی دو سال گذشته تا حدودی ناشی از ناتوانی مؤسسات مالی برای قضاوت مؤثر در مورد خطر سرمایه گذاری های آنها بوده است. به همین دلیل ، این بحران توجه جدیدی را به ایده در مورد خطر از دهه های گذشته جلب کرده است: "عدم اطمینان نایتیان".

فرانک نایت یک اقتصاددان احمقانه بود که در کتاب خود ، ریسک ، عدم اطمینان و سود ، تمایز بین ریسک و عدم اطمینان را رسمی کرد. همانطور که نایت آن را دید ، دنیای همیشه در حال تغییر فرصت های جدیدی را برای کسب و کار به وجود می آورد ، اما همچنین به این معنی است که ما دانش ناقص از وقایع آینده داریم. بنابراین ، به گفته نایت ، خطر در مورد موقعیت هایی اعمال می شود که ما نتیجه یک وضعیت معین را نمی دانیم ، اما می تواند شانس را به طور دقیق اندازه گیری کند. از طرف دیگر ، عدم اطمینان در مورد موقعیت هایی اعمال می شود که ما نمی توانیم تمام اطلاعات مورد نیاز خود را بدانیم تا در وهله اول شانس دقیق را تعیین کنیم.

نایت نوشت: "بین پاداش برای به دست آوردن یک خطر شناخته شده و این که برای فرض ریسکی که ارزش آن به خودی خود مشخص نیست ، یک تمایز اساسی وجود دارد."یک خطر شناخته شده "به راحتی به یقین مؤثر تبدیل می شود" ، در حالی که "عدم اطمینان واقعی" ، همانطور که نایت آن را خوانده است ، "مستعد اندازه گیری نیست."یک شرکت هواپیمایی ممکن است پیش بینی کند که خطر تصادف مربوط به یکی از هواپیماهای آن دقیقاً یک در هر 20 میلیون برخاست است. اما چشم انداز اقتصادی شرکت هواپیمایی 30 سال از این پس شامل بسیاری از عوامل ناشناخته است که قابل محاسبه است.

برخی از اقتصاددانان معتقدند که این تمایز سرریز است. در دنیای تجارت واقعی ، این اعتراض پیش می رود ، همه وقایع آنقدر پیچیده هستند که پیش بینی همیشه مسئله دلسردی با "عدم اطمینان واقعی" است ، نه خطر. داده های گذشته مورد استفاده برای پیش بینی خطر ممکن است به هر حال شرایط فعلی را منعکس نکند. در این دیدگاه ، "خطر" به بهترین وجه در یک محیط بسیار کنترل شده اعمال می شود ، مانند یک بازی خالص از شانس در یک کازینو ، و "عدم اطمینان" تقریباً در مورد همه چیز دیگر اعمال می شود.

با این وجود ، تمایز نایت در مورد ریسک و عدم اطمینان هنوز هم ممکن است به ما کمک کند تا رفتار اخیر شرکت های مالی و سایر سرمایه گذاران را تجزیه و تحلیل کنیم. بانکهای سرمایه گذاری که در سالهای اخیر ارزیابی های ریسک ظاهری دقیق خود را به عنوان قابل اعتماد می دانستند ، فکر می کردند که در شرایط خطر نایتیا فعالیت می کنند ، جایی که می توانند درباره شانس نتایج آینده قضاوت کنند. هنگامی که بانک ها تشخیص دادند که این ارزیابی ها ناکافی است ، با این حال ، آنها فهمیدند که در شرایط عدم اطمینان نایتیان فعالیت می کنند - و ممکن است از انجام معاملات یا تأمین سرمایه بازگردد ، و در نتیجه اقتصاد را کندتر می کند.

ریکاردو کابالرو ، رئیس گروه اقتصاد MIT و استاد بین المللی اقتصاد ، اقتصاد کلان و امور مالی بین المللی ، از جمله کسانی است که اخیراً از عدم اطمینان نایتیان برای توضیح رفتار سرمایه گذاران در مواقع وحشت مالی استفاده کرده اند. همانطور که Caballero در سخنرانی در کنفرانس تحقیقاتی صندوق بین المللی پول در نوامبر گذشته اظهار داشت: وقتی سرمایه گذاران متوجه می شوند که فرضیات آنها در مورد خطر دیگر معتبر نیست و شرایط عدم قطعیت نایتیان اعمال می شود ، بازارها می توانند شاهد "پروازهای مخرب به کیفیت" باشند که در آن شرکت کنندگان از آنها عبور می کننداوراق بهادار همه چیز به جز امن ترین سرمایه گذاری ها ، مانند اوراق خزانه ایالات متحده.

یک راه حل ارائه شده توسط Caballero برای مهار این لحظه های وحشت ، بیمه سرمایه گذاری صادر شده توسط دولت برای موسسات بزرگ مالی است. به این معنا ، وجود عدم قطعیت نایتیان فقط یک اختلاف شبه فیلیوسوفیک نیست. درک ذهنی از عدم اطمینان نایت در بین مشاغل یک مشکل عملی است.