Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست

بیولوژیکی موجودات زنده مانند گیاهان ، پلانکتون ها ، حیوانات و میکروب ها هستند که برای غربالگری سلامت اکوسیستم طبیعی در محیط استفاده می شوند. آنها برای ارزیابی سلامت محیط زیست و تغییرات بیوگرافی در محیط زیست استفاده می شوند. هر موجود ارگانیک در داخل یک سیستم بیولوژیکی نشانگر سلامت محیط اطراف خود مانند پلانکتون است که به سرعت به تغییراتی که در محیط اطراف رخ می دهد پاسخ می دهد و به عنوان یک نشانگر مهم برای ارزیابی کیفیت آب و همچنین شاخص آلودگی آب خدمت می کند. حتی سلامت فلور آبزی به بهترین وجه توسط پلانکتون منعکس می شود ، که به عنوان یک سیگنال هشدار دهنده اولیه عمل می کند. در این بررسی ما سعی کرده ایم که مفهوم BioIndicators و Plankton را توضیح دهیم ، با تأکید ویژه ای بر پتانسیل آنها برای استفاده به عنوان بیولوژیکی برای ارزیابی کیفیت آب و نتایج مربوط به این موضوع.

آشنایی با نشانگرهای زیستی

1. اثرات بیولوژیکی را می توان تعیین کرد.
2. برای نظارت بر تأثیرات هم افزایی و متضاد آلاینده های مختلف بر روی یک موجود.
3. تشخیص مرحله اولیه و همچنین اثرات مضر سموم به گیاهان و همچنین انسان قابل کنترل است.
4. به دلیل شیوع آنها به راحتی قابل شمارش است.
5. از نظر اقتصادی جایگزین در مقایسه با سایر سیستم های اندازه گیری تخصصی.

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

شکل 1. انواع بیولوژیکی.

شکل 1. انواع بیولوژیکی.

استفاده از بیولوژیکی

نشانگرهای طبیعی ، بیولوژیکی و تنوع زیستی را می توان در ارگانیسم های مختلفی که انواع مختلف محیط را اشغال می کنند ، یافت. گلسنگ ها (یک همزیستی در بین باکتری های سیانو ، جلبک ها و/یا قارچ ها) و بریوفیت ها (کبد) اغلب برای نظارت بر آلودگی هوا استفاده می شوند. هر دو ، گلسنگ ها و بریوفیت ها بیولوژیکی قدرتمند با کیفیت هوا به این دلیل هستند که هیچ ریشه ای ، پوست ناخن ناخن ندارند و تمام مکمل های خود را از معرفی فوری تا آب و هوا به دست می آورند. نسبت سطح بالای سطح آنها به حجم بیشتر از تئوری استفاده از آنها به عنوان بیولوژیکی پشتیبانی می کند ، یا از توانایی آنها در گرفتن آلودگی از هوا پشتیبانی می کند (هولت و میلر استناد 2010). Cynophyta ، نوعی فیتوپلانکتون ، یکی از بیولوژیک های مخصوصاً قدرتمند است که نشان می دهد از طریق ایجاد سازندهای شکوفه ای ، از طریق مخازن ، دریاچه ها ، دریاچه ها و غیره را نشان می دهد (والش استناد 1978 ؛ تاکور و همکاران استناد 2013). انواع مختلف زیستی و کاربردهای آنها به شرح زیر است:

انواع نشانگرهای زیستی

در حال حاضر توسط سازمانهای مختلف توسط سازمانهای مختلف (اتحادیه حفاظت جهانی ، اتحادیه بین المللی برای حفاظت از طبیعت) ، به عنوان ابزاری برای رسیدگی به نظارت بر زیستی و ارزیابی اثرات انسانی مورد استفاده و ترویج قرار می گیرد (شکل 2 و 3).

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

شکل 2. زیر انواع نشانگرهای زیستی.

شکل 2. زیر انواع نشانگرهای زیستی.

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

شکل 3. شکوفه جلبک در آب راکد.

شکل 3. شکوفه جلبک در آب راکد.

شاخص های گیاهی

گیاهان به عنوان ابزارهای بسیار حساس برای پیش بینی و شناخت فشارهای محیطی استفاده می شوند. در زمان اخیر ، به دلیل صنعتی شدن و شهرنشینی ، مشکل آلودگی آلودگی آب و آب شدت یافته است (Batiuk et al. Citation 1992 ؛ Joanna Citation 2006). گیاهان دریایی اطلاعات ارزشمندی را برای پیش بینی وضعیت محیط اقیانوسی ارائه می دهند ، زیرا آنها بی تحرک هستند و به سرعت تعادل را با محیط طبیعی خود به دست می آورند (پلافکین و همکاران استناد 1989 ؛ کلم استناد 1990 ؛ مک دونالد و همکاران استناد 1990 ؛ کنیش استناد 1992 ؛ میچل و میچل واستاپ استناد 1992 ؛ استناد به فیلیپس و رنگین کمان 1993 ؛ دی لانژ استناد 1994 ؛ جین و همکاران استناد 2010). حضور یا عدم وجود برخی از گیاهان خاص یا سایر پوشش گیاهی اطلاعات کافی در مورد سلامت محیط زیست ارائه می دهد. گلسنگ ها به طور کلی در تنه درختان و سنگ ها از جلبک ها و قارچ ها تشکیل شده اند. آنها نسبت به تغییرات زیست محیطی در جنگل ها ، از جمله تغییر در ساختار جنگل ، کیفیت هوا و آب و هوا واکنش نشان می دهند. استرس محیطی را می توان با ناپدید شدن گلسنگ در جنگل ها نشان داد ، زیرا ناشی از تغییراتی مانند افزایش در سطح دی اکسید گوگرد است (بنابراین₂) ، آلاینده های گوگرد و نیتروژن (n₂) (والش استناد 1978 ؛ استناد پیترسون 1986 ؛ Gerhardt Citation 2002 ؛ Holt & Miller Citation 2010 ؛ Khatri & Tyagi Citation 2015). Wolffia Globosa ابزاری مهم برای نشان دادن حساسیت کادمیوم است و همچنین برای نشان دادن آلودگی کادمیوم استفاده می شود. تغییر در تنوع گونه های فیتوپلانکتون ، از جمله Euglena Clastica ، Phacus Tortus و Trachelon Anas ، نشان دهنده آلودگی اکوسیستم های دریایی است (Plafkin et al. Citation 1989 ؛ Mitchell & Stapp Station 1992 ؛ Phillips & Rainbow Catitation 1993 ؛ Jain et al. استناد 2010).

شاخص های حیوانات

تغییرات در جمعیت حیوانات ممکن است نشان دهنده تغییرات مضر ناشی از آلودگی در اکوسیستم باشد. تغییرات در تراکم جمعیت ممکن است اثرات منفی در اکوسیستم را نشان دهد. تغییر در جمعیت ممکن است نتیجه رابطه بین جمعیت و منابع غذایی باشد. اگر منابع غذایی کمیاب شوند و نمی توانند تقاضای جمعیت را کاهش دهند ، جمعیت مذکور دنبال می شوند (Plafkin et al. Citation 1989 ؛ Phillips & Rainbow Citation 1993 ؛ Jain et al. استناد 2010). شاخص های حیوانات همچنین در تشخیص میزان سموم موجود در بافت حیوانات کمک می کنند (Joanna Citation 2006 ؛ Khatri & Tyagi Citation 2015). قورباغه ها همچنین از نظر کیفیت محیط زیست و تغییر در محیط زیست هستند. قورباغه ها اساساً تحت تأثیر تغییراتی هستند که در آب شیرین و زیستگاه های زمینی آنها اتفاق می افتد. این امر باعث می شود که آنها زیست شناسان مهم با کیفیت و تغییر زیست محیطی باشند. Zooplanktons مانند Alona Guttata ، Mesocyclops Edax ، Cyclops ، Aheyella شاخص های منطقه ای از آلودگی هستند (Underwood & Shapiro Citation 1999 ؛ Hans et al. Citation 2003 ؛ Jha & Barat Citation 2003 ؛ Ramchandra et al. Citation 2006 ؛ Pradhan et al. استناد2008 ؛ Zannatul & Muktadir Citation 2009 ؛ Jain et al. Citation 2010 ؛ Nkwoji et al. Citation 2010 ؛ Hosmani Citation 2014).

بی مهرگان همچنین می تواند زیستی باشد. بی مهرگان آبزی تمایل به فیدرهای پایین (همچنین به عنوان بنتوس یا بی مهرگان کلان نیز شناخته می شود) ، که در نزدیکی پایین بدن آب زندگی می کنند. این نوع سازنده های زیستی ممکن است به ویژه شاخص های قدرتمند سلامت آبخیزداری باشند زیرا تشخیص آنها در آزمایشگاه دشوار نیست ، اغلب بیش از یک سال زندگی می کنند ، تحرک محدود کرده و یکپارچه سازنده شرایط زیست محیطی هستند (Plafkin et al. Citation 1989 ؛ Khatri& Tyagi Citation 2015).

شاخص های میکروبی

میکروارگانیسم ها اغلب به عنوان شاخص های بهداشتی اکوسیستم های آبی و زمینی مورد استفاده قرار می گیرند. به دلیل فراوانی آنها ، آزمایش آسان و به راحتی در دسترس است. برخی از میکروارگانیسم ها هنگام قرار گرفتن در معرض آلاینده های کادمیوم و بنزن ، پروتئین های جدیدی را ایجاد می کنند که به عنوان پروتئین های استرس شناخته می شوند که می توانند به عنوان علائم هشدار دهنده اولیه استفاده شوند (Khatri & Tyagi Citation 2015). میکروارگانیسم ها بخش مهمی از زیست توده اقیانوسی هستند و مسئول اکثریت بهره وری و چرخه مواد مغذی در یک اکوسیستم دریایی هستند. میکروارگانیسم ها سرعت رشد سریع دارند و حتی به سطح کم آلودگی ها و سایر تغییرات فیزیکوشیمیایی و بیولوژیکی نیز واکنش نشان می دهند. از منظر تحقیق ، آنها علائم مهمی از تغییرات محیط زیست را نشان می دهند (Underwood & Shapiro Citation 1999 ؛ Gerhardt Citation 2002 ؛ Hans et al. Citation 2003 ؛ Jha & Barat Citation 2003 ؛ Markert et al. Citation 2003 ؛ Ramchandra et al. Citation 2006 ؛ Pradhan ؛و همکاران استناد 2008 ؛ Zannatul & Muktadir Citation 2009 ؛ Nkwoji et al. Citation 2010 ؛ Hosmani Citation 2014). از شاخص های میکروبی می توان به روشهای مختلفی برای تشخیص آلاینده های محیطی در آب از جمله استفاده از باکتری های بیولوژیکی استفاده کرد. وجود سموم در آبها را می توان به راحتی با تغییر در سیستم هضم میکروب ها که با وجود سموم مانع یا مختل می شود ، کنترل کرد که ممکن است منجر به تغییر در میزان نور ساطع شده توسط باکتری ها شود (Arora Citation 1966 ؛ استناد به گریزیز استناد1984 ؛ Butterworth و همکاران استناد 2001 ؛ اوتاه و همکاران استناد 2008). در مقایسه با سایر تست های سنتی موجود ، این تست ها بسیار سریع نظارت می کنند. با این حال ، محدودیت آنها این است که آنها فقط می توانند تغییرات موجود در ارگانیسم ها را به دلیل وجود سموم نشان دهند (Malik & Bharti Citation 2012 ؛ Khatri & Tyagi Citation 2015). نمونه ای از این دست ، باکتری Vogesella Indigofera است که از نظر کمی به فلزات سنگین واکنش نشان می دهد. تحت تأثیر آلودگی فلزی ، این باکتری رنگدانه آبی ایجاد می کند که یک نشانگر مهم تغییر مورفولوژیکی است که اتفاق افتاده است که می تواند به طور موثر از نظر بصری مشاهده شود. از طرف دیگر ، در زیر مجاورت کروم شش ضلعی ، تولید رنگدانه مسدود می شود. این تولید رنگدانه را می توان به دلیل رابطه بین غلظت کروم و تولید رنگدانه آبی توسط باکتری نسبت داد (Arora Citation 1966 ؛ Grizzle Citation 1984 ؛ Paoletti Citation 1999 ؛ Oberholster et al. استناد 2009 ؛ Jain et al. استناد 2010 ؛اسلم و همکاران.

استناد 2012 ؛Malik & Bharti Citation 2012).

نظارت بر زیست

در اصل برای تعریف ویژگی های زیست کره استفاده می شود. این ارگانیسم ها به عنوان بیولوژیکی یا بیومونیتورها شناخته می شوند ، که هر دو ممکن است به طور قابل توجهی متفاوت باشند (Purdy Citation 1926 ؛ Mohapatra & Mohanty Citation 1992 ؛ Gaston Citation 2000 ؛ Lilian Citation 2009 ؛ Offem et al. Citation 2011). هنگام مطالعه محیط زیست ، کیفیت تغییراتی که در حال انجام است توسط بیولوژیکی ها قابل تعیین است در حالی که از زیست سنجی برای به دست آوردن اطلاعات کمی در مورد کیفیت نظارت بر بیولوژیکی محیط استفاده می شود و همچنین شامل داده های مربوط به تشدید گذشته و تأثیرات متغیرهای مختلف است (Noss Statition 1990 ؛ Gaston Station2000 ؛ Chakrabortty & Paratkar Citation 2006).

نظارت می تواند برای فرآیندهای مختلف بیولوژیکی یا سیستم با هدف مشاهده تغییرات زمانی و مکانی در وضعیت سلامت ، ارزیابی تأثیر محیط خاص یا عوامل استرس زا انسان شناسی و ارزیابی زنده ماندن اقدامات انسانی (به عنوان مثال احیای ، اصلاح و بازگرداندن) انجام شود (به عنوان مثال)لوند استناد 1969 ؛ Cais et al. Citation 1993 ؛ Niemi et al. Citation 1997 ؛ Burger & Gochfeld Citation 2001 ؛ Mahadev & Hosmani Citation 2004 ؛ Pandey & Verma Citation 2004 ؛ Hosmani Citation 2013). از تنوع گونه ها به عنوان یک جنبه اصلی در نظارت بر بیولوژیکی استفاده می شود ، که به عنوان یک پارامتر ارزشمند در تعیین سلامت محیط زیست محسوب می شود (مارکز استناد 2001 ؛ جوآنا استناد 2006). زیست سنجی یکی از مؤلفه های اساسی برای ارزیابی کیفیت آب است و به یک عنصر جدایی ناپذیر در انجام مطالعات در مورد آلودگی آب تبدیل شده است (Vitousek et al. Citation 1997 ؛ Butterworth et al. استناد 2001). بیومونیتورها آزادانه در سراسر جهان در دسترس هستند. آنها اساساً تأثیر طبیعی بر موجودات را آینه می دهند و با حداقل آماده سازی و آموزش قابل استفاده و درک هستند (رینولدز استناد 1984 ؛ استناد برگر 1993 ؛ استناد به سبز 1993 ؛ صدیقی و چاندراسکار 1996 ؛ کر و برترام استناد 1999 ؛ Carignan & ویلارد استناد 2001 ؛Nájera و همکاران استناد 2002 ؛ Kumari et al. Citation 2007 ؛ Fadila et al. Citation 2009). علیرغم این واقعیت که تمام گونه های طبیعی را می توان زیست سنجی تا حدی در نظر گرفت ، نقاط کانونی فوق در صورت در نظر گرفتن آلودگی آب ، در مورد پلانکتون ها و نوع گونه های مشابه به خوبی اعمال می شود (سینگ و همکاران استناد 2013).

پتانسیل

در بسیاری از بدنهای آب ، مانند دریاها ، دریاچه ها ، نهرها و باتلاق ها ، تولید بیولوژیکی قابل توجهی توسط پلانکتون انجام می شود. پلانکتون ها از ارگانیسم هایی با کلروفیل تشکیل شده اند (یعنی فیتوپلانکتون و حیواناتی مانند زئوپلانکتون ها). این پلانکتون ها از جوامعی تشکیل شده اند که در طول جریان و جزر و مد شناور می شوند ، اما مقادیر مهم انرژی را که پس از آن به سطح استوایی بالاتر منتقل می شوند ، فیوز و چرخه می کنند (والش استناد 1978).

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

22 آوریل 2016

22 آوریل 2016

شکل 4. نمودار جریان پلانکتون ها نشان دهنده آلودگی (وضعیت دریاچه).

پلانکتون ها به عنوان شاخص آلودگی آب

از آنجا که پلانکتون ها نسبت به تغییرات طبیعی بسیار حساس هستند ، آنها بهترین نشانگر کیفیت آب و به ویژه شرایط دریاچه هستند. یکی از دلایلی که پلانکتون ها در دریاچه ها در نظر گرفته می شوند ، نظارت بر کیفیت آب دریاچه در هنگام تمرکز زیاد فسفر و نیتروژن است. این مرکزیت ها ممکن است توسط برخی از پلانکتون ها با افزایش سرعت نشان داده شود. این شواهدی از کیفیت پایین آب است که ممکن است موجودات دیگر زندگی در بدن آب را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر اینکه یک شاخص بهداشتی است ، پلانکتون ها نیز برای بسیاری از ارگانیسم های بزرگتر در این دریاچه حفظ اساسی هستند. بنابراین پلانکتون برای ارگانیسم های دریایی مهم است ، هم به عنوان یک شاخص از کیفیت آب و هم به عنوان منبع اصلی مواد غذایی برای بسیاری از ماهی ها (Thakur et al. Citation 2013).

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

22 آوریل 2016

Bioindicators: شاخص طبیعی آلودگی محیط زیست همه نویسندگان

منتشر شده به صورت آنلاین:

22 آوریل 2016

22 آوریل 2016

جدول 2. انواع زئوپلانکتون ها و نشانه های آن.

فیتوپلانکتون

فیتوپلانکتون ها ، که به عنوان میکرو جلبک نیز شناخته می شوند ، شبیه گیاهان زمینی هستند که حاوی کلروفیل هستند و برای زندگی و توسعه نیاز به نور روز دارند. بیشتر آنها سبک هستند و در قسمت فوقانی دریا شنا می کنند ، جایی که نور به آب نفوذ می کند. توسعه و فتوسنتز از نزدیک مرتبط هستند و هرکدام تابعی از استفاده از مکمل های سبک و غذایی هستند. جلبک ها نسبت به آلودگی کاملاً حساس هستند ، و این ممکن است در سطح جمعیت آنها منعکس شود و یا نرخ یا فتوسنتز بر رشد جمعیت یا فتوسنتز تأثیر می گذارد ، در بیشتر موارد ، جلبک ها به اندازه سایر گونه ها نسبت به آلودگی ها حساس هستند. هنگامی که تغییر در تنوع گونه های فیتوپلانکتون وجود دارد ، ممکن است نشان دهنده آلودگی اکوسیستم دریایی باشد (والش استناد 1978 ؛ Hosmani Citation 2014).

شواهد مربوط به فیتوپلانکتون

از فیتوپلانکتون ها برای مشاهده موفقیت آمیز آلودگی آب استفاده شده است و یک شاخص مفید از کیفیت آب است.(Fjerdingstad Citation 1964 ؛ ویلیامز استناد 1964 ؛ Kingsbury & Sze Citation 1972 ؛ Staker et al. Citation 1974). در سال 1975 ، Dugdale رابطه سرعت رشد جمعیت جلبک ، فتوسنتز و غلظت مواد مغذی در بدن آب را به تصویر کشید. آلودگی ها می توانند بر ارتباط بین نرخ رشد و هر یک از این متغیرها تأثیر بگذارند. به عنوان مثال ، اگر یک پساب صنعتی وجود داشته باشد که رنگی باشد یا حاوی نور جامد معلق باشد ، ممکن است فیلتر یا جذب شود و باعث کاهش سرعت رشد شود. Macisaacand و Dugdale در سال 1976 نشان دادند که کاهش نور منجر به کاهش میزان جذب آمونیاک و نیترات در فیتوپلانکتون دریایی می شود (والش استناد 1978).

اورنل و همکاراننشان داد که نور باعث تکامل اکسیژن از گونه های آب شیرین Chlamydomonas reinhardtii به کادمیوم، متیل جیوه و سرب شد. مور و همکارانکشف کردند که ترکیبات آلی کلر استفاده از بی کربنات توسط فیتوپلانکتون های دهانه رودخانه را کاهش می دهد. ویتاکر و همکارانهمچنین تحقیقات قابل توجهی در مورد تأثیر هیدروکربن های کلردار متعدد بر تثبیت کربن توسط فیتوپلانکتون انجام داد (Walsh Citation 1978). فیتوپلانکتون ها همچنین منبع مهمی برای انتقال آلاینده ها از آب به سطوح بالای مناطق گرمسیری و حتی انسان هستند. جلبک ها قادر به تجزیه آفت کش ها نیستند و بنابراین زمانی که از آنها تغذیه می شوند، پیوندی برای انتقال به گیاهخواران هستند. جمع آوری و مصرف مواد نقش مهمی در پویایی آلودگی فیتوپلانکتون ها دارد. اگر نور مسدود شود، جذب آمونیاک و نیترات توسط فیتوپلانکتون های آبی را مختل می کند، به ویژه زمانی که زباله های صنعتی رنگی یا معلق جامد روی سطح آب انباشته می شوند که منجر به کاهش سرعت رشد، فیلتراسیون و جذب می شود. نور (استناد والش 1978).

زئوپلانکتون ها

زئوپلانکتون ها حیوانات میکروسکوپی هستند که در نزدیکی سطح آب زندگی می کنند. آنها شناگران ضعیفی هستند، در عوض به جزر و مد و جریان به عنوان مکانیزم انتقال تکیه می کنند. آنها از فیتوپلانکتون ها، باکتریوپلانکتون ها یا ریزه ها (به عنوان مثال برف دریایی) تغذیه می کنند. زئوپلانکتون ها منبع غذایی حیاتی برای ماهی ها هستند. آنها همچنین نقش مهمی به عنوان شاخص های زیستی دارند و به ارزیابی سطح آلودگی آب کمک می کنند. در جوامع آب شیرین، همراه با ماهی، آنها مکمل غذایی اصلی برای بسیاری از گونه های دریایی دیگر هستند (Walsh Citation 1978). فرض بر این است که آنها یک بخش حیاتی در نشان دادن کیفیت آب، اوتروفیکاسیون و تولید یک بدنه آب شیرین هستند. به منظور تعیین وضعیت آب شیرین، اندازه گیری تغییرات فصلی و حضور زئوپلانکتون ها ضروری است (Zannatul & Muktadir Citation 2009). انواع مختلف گونه ها، تنوع زیست توده و ثروت گروه های زئوپلانکتون را می توان برای تعیین قدرت یک سیستم بیولوژیکی مورد استفاده قرار داد. پتانسیل زئوپلانکتون ها به عنوان یک گونه شاخص زیستی بالا است، زیرا توسعه و انتقال آن ها در معرض برخی پارامترهای غیر زنده (مانند دما، شوری، طبقه بندی، و آلاینده ها) و پارامترهای زیستی (مانند محدودیت غذا، شکار، و رقابت) است (رامچاندرا). و همکاران، نقل قول 2006).

شواهد مربوط به زئوپلانکتون ها

تخمیر مکانیکی باعث کاهش مقدار گونه ها و تغییر در قدرت گونه ها شد ، که هر دو تحت تأثیر pH از 7. 0 به 3. 8 کاهش یافتند. جه و بارات تحقیقاتی را در مورد دریاچه میریک ، در دارجیلینگ ، هیمالیا ، در زئوپلانکتون انجام دادند. این دریاچه به دلیل سموم خارج شده از منابع بیرونی که منجر به کاهش pH در دریاچه و افزایش میزان اسیدیته می شود ، آلوده شد (JHA و Barat Citation 2003). این با بررسی سایر پارامترهای فیزیولوژیکی و پلانکتون ها تأیید شد. در این شرایط ، Cladocerans (Bosmina ، Moina و Daphnia) و Copepods (Phyllodiaptomus و Cylops گسترده ترین Copepods) یافت شد. این معاینه فرض می شود که این دریاچه نمی تواند به عنوان کسری برای تأمین آب آشامیدنی مورد استفاده قرار گیرد و این ارگانیسم ها به عنوان یک متخصص زیستی برای تمرکز بر بهزیستی این بدن اقیانوسی استفاده می شوند. همانطور که توسط Siddiqi و Chandrasekhar نشان داده شده است ، Trichotria Tetrat می تواند به عنوان شاخص های آلودگی مورد استفاده قرار گیرد ، همانطور که در دریاچه ای که سرشار از فسفر و سایر ذرات فلزات سنگین بود ، مشاهده شد. این گونه در گذشته در مخازن آلوده به فاضلاب به دست آمد (Zannatul & Muktadir Citation 2009). ذرات فسفر و فلزی و همچنین آلکانیت ، سختی و رسانایی بالا (130 میلی ثانیه - 1) از آب دریاچه اجزای لازم برای توسعه زئوپلانکتون را محدود می کردند (Ramchandra et al. Citation 2006).

زئوپلانکتون ممکن است در طیف گسترده ای از شرایط زیست محیطی حضور داشته باشد. با این حال ، اکسیژن ، دما ، شوری ، pH و سایر پارامترهای فیزیکوشیمیایی از هم پاشیده شده عناصر را محدود می کنند. مجاورت سه نوع Brachionussp نشان می دهد که این دریاچه در حال استفاده از آن است و به طور طبیعی آلوده است (Zannatul & Muktadir Citation 2009). در جمعیت copepods ، به صورت فصلی در بدن های مختلف آب موجود در مناطق مختلف هند ، تنوع وجود دارد. مطالعات فصلی زئوپلانکتون ها نشان داد که تراکم زئوپلانکتون ها در فصل بارانی بالاترین است ، در حالی که به دلیل درجه حرارت بالا در تابستان ها کاهش می یابد. Copepods گروه غالب تمام زئوپلانکتون ها را تشکیل می دهد و به دنبال آن Cladocera ، Rotifer و Ostrocoda. در نهایت ، Zooplankton به عنوان یک بیولوژیکی عالی برای ارزیابی آلودگی اجسام هر اقیانوس (آب شور) بسیار عالی است (Zannatul & Muktadir Citation 2009).

نتیجه