تاریخچه شاخص DXY

از بحران Coronavirus تعداد کمی "برنده" وجود داشته است ، اما یکی از این موارد برجسته است: دلار آمریکا. از آنجا که سرمایه گذاران در اوایل سال جاری متوجه شدند که اندازه شوک اقتصادی که Covid-19 ایجاد می کند ، آنها دارایی های ریسک پذیر مانند سهام و اوراق قرضه را به فروش می رسانند و به صورت نقدی از امنیت استفاده می کنند. اما نه فقط هر پول نقد. سرمایه گذاران در سراسر جهان دلارهای ایالات متحده را می خواستند. تقاضا برای دلار به حدی زیاد بود که ایالات متحده فدرال رزرو خطوط مبادله جدیدی را برای وام دادن دلار به بانکهای مرکزی سایر کشورها تنظیم کرد. از شانگهای تا سائو پائولو ، سرمایه گذاران به دلار پرداخت می کردند.

از بعضی جهات ، تقاضا برای دلار تعجب آور نبود: هر وقت اقتصاد جهانی به نظر می رسد خطرناک تر باشد ، سرمایه گذاران به سمت بازپرداخت ها گرایش می یابند. افزایش تقاضا برای دلار حتی در حالی که دولت ایالات متحده اقدامات بی سابقه ای را انجام می داد که طبق اقتصاد کتاب درسی باید ارزش دلار را تضعیف کند. برنامه های عظیم هزینه های مربوط به کسری با کسری همراه با گسترش عظیمی از ترازنامه فدرال رزرو ، نوع سیاستی است که اغلب ارزش یک ارز را کاهش می دهد. به جای ارزان تر شدن ، دلار در برابر همسالان خود قدردانی می کرد. شاخص DXY معیار ، که دلار را در برابر سبد ارزهای همسالان از سایر اقتصادهای پیشرفته اندازه گیری می کند ، امسال چندین درصد از امتیاز را قدردانی کرد.

افزایش ارزش دلار در میان بحران covid پس از سالها پیش بینی بسیاری از تحلیلگران مبنی بر اینکه دلار برای از دست دادن وضعیت خود به عنوان امن ترین دارایی جهان به دست آمده است. برخی از تحلیلگران معتقدند که استفاده بیش از حد از تحریم های ایالات متحده ، از ترس از بازوی طولانی خزانه داری ایالات متحده ، تمایل سایر کشورها برای نگه داشتن دلار را کاهش می دهد. برخی دیگر پیش بینی کردند که کسری گسترده دولت ایالات متحده باعث کاهش اعتماد سرمایه گذاران به دلار می شود. به نظر نمی رسد که هیچ یک از این موارد مهم باشد: دولت ترامپ از تحریم ها پرخاشگرتر استفاده کرده است و از زمان جنگ جهانی دوم ، کسری را به مقیاس غیب افزایش داده است - و ارزش دلار بالا رفته است.

چطور می شود این را توضیح داد؟چندین تئوری در مورد دوام تقاضای دلار حتی در مواجهه با کسری وسیع بودجه و سیاست های پولی انبساط وجود دارد. اولی تسلط دلار را به عنوان تابعی از تسلط نظامی ایالات متحده می داند و نشان می دهد که "امپراتوری پایگاه های آمریکا برای محافظت از امتیاز گزاف دلار" وجود دارد ، همانطور که یکی از محققان آن را بیان کرده است.

البته درست است که دلار ، مانند ارتش ، می تواند به عنوان ابزاری برای قدرت در خارج از کشور استفاده شود. این واقعیت که ایالات متحده از فشار مالی و نظامی به طور همزمان در برابر رقبا استفاده می کند ، به معنای این نیست که قدرت نظامی دلار را حفظ می کند. اگر چنین است ، ما انتظار همبستگی بین ارزش دلار و قدرت نظامی ایالات متحده را داریم. از اواسط دهه 2000 ، تقاضا برای دلار حتی تغییر کرده است زیرا هزینه های دفاعی ایالات متحده تحت دولت اوباما به میزان قابل توجهی کاهش یافته است و توانایی های نظامی رقبای ایالات متحده مانند روسیه و چین بسیار رشد کرده است. مزیت نظامی آمریکا نسبت به رقبای خود از زمان پایان جنگ سرد پایین ترین سطح است ، اما تسلط دلار مانند همیشه بسیار عالی است.

توضیح دوم در مورد موقعیت برتر دلار به نابرابری درآمدی به عنوان راننده اشاره دارد. در مقاله اخیر ، یاکوف فیین و دومینیک لوسدر استدلال می کنند که رشد نابرابری درآمد در سایر کشورها باعث افزایش تقاضا برای پس انداز می شود که برخی از آنها باید در دارایی های خارجی پارک شوند. بارزترین نمونه این چین است که انبوهی از دارایی های دلار را جمع کرده است ، به ویژه اوراق خزانه ایالات متحده. پکن این کار را از طریق یک مدل رشد انجام داده است که مصرف خانواده را فوق العاده کم نگه می دارد. به عنوان سهم تولید ناخالص داخلی ، خانوارهای چین کمتر از هر کشوری در جهان خریداری می کنند ، به جز چند کشور کوچک شهر و تولید کنندگان نفت. سهم نامتناسب از درآمد چین پس انداز می شود ، به ویژه پس انداز بنگاه های چین و دولت آن. بخش اعظم این پس انداز ، به نوبه خود ، به دلار پارک شده است.

اگر نابرابری درآمدی در چین پایین تر بود - و اگر به خانوارها منابع بیشتری برای خرج کردن ، یا از طریق مالیات های پایین تر ، یک شبکه تأمین اجتماعی قوی تر یا دستمزد بالاتر داده می شد - شکی نیست که نرخ پس انداز شرکت های چین کاهش می یابد ، و همینطور ،خواستار پس انداز ارز خارجی است. و 3 تریلیون دلار دولت چین در ذخایر ارزی کاهش می یابد.

چرا چینی ها می گویند دلار به ارزهای سایر اقتصادهای پیشرفته ، می گویند یورو ، ین ، پوند یا فرانک سوئیس؟دولت های یورو اوراق بهادار بدهی زیادی ایجاد می کنند ، اما برخلاف ایالات متحده ، جایی که همه اوراق خزانه داری برابر هستند ، همه اوراق قرضه حاکمیت یورو یکسان نیستند. سرمایه گذاران فکر می کنند که ایتالیا به شدت بدهکار است به مراتب بیشتر از آلمان پرشور است. اما اوراق قرضه حاکمیتی نسبتاً کمی در مقایسه با کشورهای خطرناک کشورهای اروپای جنوبی صادر شده است. بنابراین ، به طور کلی ، اوراق قرضه آلمان گران تر است - و بنابراین به طور کلی از خزانه های ایالات متحده جذاب تر است. اگر منطقه یورو اوراق قرضه تضمین شده توسط کل بلوک را صادر کند ، دارایی های بسیار ایمن تر در یورو وجود خواهد داشت. با این حال ، آلمانی های ثروتمند نمی خواهند مسئولیت بدهی های فقیرتر اروپای جنوبی را بر عهده بگیرند ، شکافی که بعید به نظر می رسد ناپدید شود.

می توان تقاضای نسبتاً محدود برای یورو را تا حدودی در نتیجه نابرابری بین اروپای شمالی و جنوبی توضیح داد ، دقیقاً همانطور که تقاضای چین برای دلار ناشی از پس انداز زیاد در بین افراد ثروتمند و شرکت های ثروتمند آن کشور است. با این وجود ، نابرابری نمی تواند توضیح دهد که چرا ژاپنی ها دلار زیادی را در اختیار دارند ، یا چرا تعداد کمی از افراد خارجی دوست دارند در ین پس انداز کنند. در دهه 1980 ، بسیاری از ناظران ین را به عنوان ارز می دیدند که می توانست دلار را پیشی بگیرد. از آن زمان ، این ویژگی نسبتاً پایدار و تورم کم است - ویژگی هایی که سرمایه گذاران ارزش دارند. چرا ین دلار پیشی نگرفته است؟افزایش نابرابری نمی تواند این را توضیح دهد.

توضیح بهتر نوعی وابستگی به مسیر و اثرات شبکه است. همه عادت کرده اند به تجارت ، وام گرفتن و وام به دلار بپردازند و بخش عمده ای از لوله کشی مالی جهان به دلار است. بنابراین ، هزینه های اصلی معاملات برای انتقال به یک ارز جدید و چند مزایای آشکار وجود دارد.

عدم موفقیت ین در تسلط جدی در تسلط دلار نشان می دهد که چقدر سخت خواهد بود که Renminbi چین سهم بازار را بدست آورد. چند سال پیش ، پکن در حال "بین المللی شدن" Renminbi بود. اما سهم آن در تجارت و دارایی جهانی به سختی بودجه ای داشته است. و چین فاقد بسیاری از ویژگی های دلار ، ین یا یورو است ، به ویژه کنترل های سختگیرانه سرمایه که برداشت پول از چین را دشوار می کند. از این رو ، چینی ها ، هنگامی که می توانند ، ترجیح می دهند نه در Renminbi بلکه به ارز خارجی صرفه جویی کنند. ارز که آنها اغلب انتخاب می کردند ، به طور طبیعی ، دلار است.

سرانجام ، هزینه های کسری و خریدهای دارایی بانک مرکزی که برای مبارزه با Covid انجام شده است ، ممکن است دستاوردهای دلار را در سال جاری معکوس کند. اما بعید است اثر شدید باشد. هر اقتصاد بزرگ دیگر تلاش های مالی و پولی گسترده ای را نیز انجام داده است ، بنابراین اصول پشت دلار در مقایسه با یورو یا ین بدتر به نظر نمی رسد. با توجه به شوک اقتصادی COVID ، دولت چین حتی بعید است کنترل سرمایه خود را از بین ببرد ، که این امر باعث می شود بیشتر استفاده از Renminbi را از آن خود کند. تسلط دلار بعید است که به زودی به چالش کشیده شود.

نظرات بیان شده در این مقاله به تنهایی نویسنده است و لزوماً نشان دهنده موضع موسسه تحقیقات سیاست خارجی ، یک سازمان غیر حزبی است که به دنبال انتشار مقالات خوب و سیاست گذاری شده در مورد سیاست خارجی آمریکا و امنیت ملی استاولویت های.

کریس میلر

کریس میلر عضو ارشد برنامه موسسه تحقیقات سیاست خارجی اوراسیا است. وی همچنین استادیار تاریخ بین المللی در دانشکده حقوق و دیپلماسی فلچر در دانشگاه تافتز است.