اجزاء و انواع قراردادهای اختیار معامله

خریدار قرار گرفتن در معرض یک اختیار، صرفاً هزینه اختیار، یعنی حق بیمه است. آنها هرگز بیش از این پرداخت نخواهند کرد. از سوی دیگر، فروشنده یا «نویسنده» یک گزینه، تمام ریسک را متحمل می شود و در معرض هرگونه حرکت قیمت بالاتر از قیمت معامله اختیار خرید، و پایین تر از قیمت اختیار خرید قرار می گیرد.

یکی از مزیت های اصلی این است که از آنجایی که فقط حق بیمه از قبل پرداخت می شود، خریدار گزینه ها می تواند مقدار زیادی از قراردادها را با قیمت کمی کنترل کند. به عنوان مثال، با یک اختیار خرید، آنها قراردادهای اساسی را به طور کامل نمی خرند، اما در صورت لزوم، حق خرید آنها را با قیمت تعیین شده ("قیمت ضربتی") می خرند. خریدار می تواند حق خرید 100 قرارداد را داشته باشد و فقط باید حق بیمه اختیار را بپردازد و کل هزینه 100 قرارداد را پرداخت نکند.

بنابراین، چه کسی از قراردادهای اختیار معامله برای پوشش ریسک استفاده می کند؟بیایید یک پالایشگاه نفت خام را به عنوان مثال در نظر بگیریم. این شرکت نگران افزایش قیمت نفت خام است. اما به جای بیرون رفتن و خرید صدها قرارداد آتی و قفل کردن قیمت در حال حاضر، آنها تصمیم می گیرند که یک اختیار خرید را با قیمت اعتصابی خریداری کنند که قرار گرفتن در معرض افزایش قیمت ها را محدود می کند. با انجام این کار، آنها حداکثر یا «سقف» قیمت را تعیین می کنند. بنابراین، برای دسامبر 2018، آنها یک اختیار خرید نفت خام را با قیمت 70. 00 دلار خریداری می کنند، زیرا قیمت فعلی 65. 00 دلار است. اگر قیمت های دسامبر زیر 65. 00 دلار باقی بماند، پالایشگاه هیچ کاری انجام نمی دهد و فقط حق بیمه را از دست می دهد. با این حال، اگر قیمت های دسامبر از 70 دلار فراتر رفت، پالایشگاه با فروشنده گزینه تماس می گیرد و تعداد قراردادهای نفت خام توافق شده با قیمت 70 دلاری را درخواست می کند (یا می توانند برای پرداخت تفاوت قیمت در بازار درخواست کنند). در این سناریو، پالایشگاه هرگز بیش از 70. 00 دلار برای عرضه نفت خام خود پرداخت نخواهد کرد. و در صورت سقوط بازار، تمام جنبه های نزولی قیمت ها را در بر می گیرند.

از طرف تلنگر ، بیایید تولید کننده نفت خام را که نگران کاهش قیمت ها هستند ، در نظر بگیریم ، بنابراین آنها برای ایجاد قیمت "کف" وارد گزینه ای می شوند. برای ماه دسامبر ، آنها قیمت اعتصاب 60. 00 دلاری را انتخاب می کنند ، بنابراین کمترین قیمت را برای فروش نفت خام خود تعیین می کنند. در صورت سقوط قیمت ها در زیر آن سطح ، آنها با فروشنده گزینه ها تماس می گیرند و از حق خود درخواست می کنند تا قراردادهای مالی اساسی را با قیمت 60. 00 دلار بفروشند. اگر قیمت ها بالاتر از 60. 00 دلار باقی بمانند ، تولید کننده هیچ کاری نمی کند و فقط قیمت گزینه (حق بیمه) را ندارد. به این ترتیب ، تولید کننده می تواند بدون توجه به میزان بالا رفتن ، از مزایای قیمت های بالاتر بهره ببرد.

در صورت عدم ورزش ، گزینه ها بی ارزش منقضی می شوند ، و گزینه ها حساس به زمان هستند. هرچه به تاریخ انقضا نزدیکتر باشد ، گزینه کمتری گزینه کمتری دارد (قرار گرفتن در معرض خطر کمتری با زمان کمتر باقی مانده).

مدلهای ریاضی متعددی وجود دارد که برای تعیین گزینه های مقادیر حق بیمه استفاده می شود. مشهورترین مدل Black-Sholes است. این یک الگوریتم گسترده است که فقط برای محاسبه مقدار گزینه به چند ورودی نیاز دارد.

• قیمت دارایی (قیمت فعلی بازار)
• قیمت اعتصاب (قیمت مورد نظر خریدار)
• روزهای انقضا (از قرارداد کالای اساسی)
• نوسانات قرارداد اساسی (داده های موجود در بازار)
• نرخ بهره (این هزینه فرصت برای پرداخت حق بیمه مقدماتی در مقابل سرمایه گذاری پول نقد در چیز دیگری است. از نرخ اصلی فدرال رزرو به طور معمول استفاده می شود.)

یک صفحه گسترده با مدل سیاه و ورودی و ورودی های نمونه را می توان در ماژول های بوم تحت درس 10 یافت: مشتقات مالی پیشرفته - مبادله ، گسترش و گزینه ها.